ΛΕΒΑΝΤΑ

Κοινή ονομασία του γένους αγγειοσπέρμων δικότυλων φυτών
Λαβαντούλα (Lavandula), κατάγεται από τη Νότια Ευρώπη.Ο αρωματικός
χαρακτήρας της λεβάντας οφείλεται σε ελαιοφόρους αδένες που είναι
θαμμένοι στις πολύ μικρές αστερόμορφες τρίχες που καλύπτουν τα
φύλλα αλλά και τα άνθη και τους βλαστούς.

Το φυτό καλλιεργείται σε
ελαφρύ, χαλικώδες, πλούσιο σε ασβέστιο έδαφος και χρειάζεται πλήρη
ηλιοφάνεια. Η λεβάντα φύεται άγρια σε ορεινά μέρη, ανθίζει τον
Ιούνιο και τον Ιούλιο και οι βλαστοί της συλλέγονται όταν βρίσκεται
σε πλήρη άνθηση, προκειμένου να συγκεντρωθεί η μέγιστη δυνατή
ποσότητα αιθέριου ελαίου.

 Η λεβάντα, το φυτό με το
χαρακτηριστικό ευωδιαστό άρωμα, χρησιμοποιείται ως αρωματικό, ενώ
το αιθέριο έλαιό της χρησιμοποιείται στην παρασκευή καλλυντικών και
αρωμάτων.

Προέλευση: Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο,
Μολδαβία, Βουλγαρία, Ρωσία, Ινδία, Ιαπωνία, Τυνησία, ΗΠΑ, Καναδάς,
Αυστραλία και Τασμανία. Η περιοχή με τη μεγαλύτερη παραγωγή
λεβάντας παγκοσμίως είναι η Προβηγκία
(Νοτιοανατολική Γαλλία). Στην Ελλάδα η λεβάντα καλλιεργείται στην
Κεφαλλονιά, την Κέρκυρα, την Κομοτηνή, τις Σέρρες και την Αρκαδία,
κ.ά.

Η λεβάντα είναι ένα από τα βότανα με την πιο πλούσια ιστορία.
Αγαπήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από πολλούς λαούς κατά τους αιώνες.
Εξέχουσα θέση είχε στην αρχαία Αίγυπτο, τη χρησιμοποιούσαν στη
δημιουργία καλλυντικών. Το άρωμα λεβάντας ήταν το μυστικό της
γοητείας της Κλεοπάτρας.Στην αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν φυτό με
ιαματικές και αρωματικές ιδιότητες. Έριχναν λεβάντα στο νερό του
λουτρού για να το αρωματίσουν και οι εταίρες χρησιμοποιούσαν το
αιθέριο έλαιό της για δροσερή αναπνοή.

Για τη λεβάντα έχουν γράψει
ο γιατρός Θεόφραστος (3οςαι. π.Χ.), ο Έλληνας φιλόσοφος
Διογένης (4οςαι. π.Χ.) και ο γιατρός Διοσκουρίδης
(1οςαι. μ.Χ.). Ο Διοσκουρίδης αναφέρει ότι έφτιαχναν από
αυτή το «στοιχαδικό ξύδι» και το «στοιχαδίτη
οίνο»
που χρησίμευαν για θεραπευτικούς σκοπούς.Οι αρχαίοι
Έλληνες είχαν δώσει στο φυτό το όνομα «στοιχάς» επειδή φύτρωνε στα
Γαλλικά Νησιά έξω από τη Μασσαλία που αποκαλούσαν Στοιχάδες, των
οποίων η διάταξη είναι τέτοια σαν να είναι στοιχισμένα σε ευθεία
γραμμή, γι’ αυτό και λέγονταν Στοιχάδες.

Οι Ρωμαίοι την έριχναν όπως
και οι Έλληνες στο νερό του λουτρού τους για να το αρωματίσουν και
ήταν αυτοί που της έδωσαν το όνομά της από τη λατινική λέξη lavare
που σημαίνει πλένω. Τη χρησιμοποιούσαν ακόμα ως φάρμακο.

Το
ευωδιαστό αυτό φυτό ήταν γνωστό και στους Άραβες, οι οποίοι το
έφεραν στην Ισπανία, από όπου διαδόθηκε και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Το Μεσαίωνα, η λεβάντα ήταν εξαιρετικά δημοφιλής γιατί πίστευαν ότι
μπορεί να καταπολεμήσει την πανούκλα. Στή Βικτωριανή εποχή, η
λεβάντα ήταν συνδεδεμένη με την καθαριότητα. Οι κυρίες συνήθιζαν να
έχουν μαζί τους νερό αρωματισμένο με λεβάντα.Κατά τον Α΄Παγκόσμιο
πόλεμο θεράπευαν τα τραύματα των στρατιωτών με λεβάντα.

Η ΛΕΒΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ: ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Έχει έντονη πικρή γεύση που θυμίζει λουλούδι ή πεύκο και μοιάζει
με αυτή του δεντρολίβανου.Τα τελευταία χρόνια την χρησιμοποιούν και
ως μπαχαρικό.Σε διάφορες χώρες
του εξωτερικού  είναι πιο διαδεδομένη η χρήση της στη μαγειρική και τη
ζαχαροπλαστική.

Ταιριάζει με το κοτόπουλο, το κουνέλι, το χοιρινό, με
διάφορες σάλτσες και με ντρέσινγκς για σαλάτες.Συνδυάζεται με μπαχάρι φύλλα δάφνης, κάρδαμο, σέλινο
(σπόροι), κανέλα, ντίντζερ, μαντζουράνα, μαϊντανό, εστραγκόν και
θυμάρι.

Στη
ζαχαροπλαστική χρησιμοποιείται για να αρωματίσει και να δώσει
πλούσια γεύση στα μπισκότα, τα ζαχαρωτά, τα σιρόπια και τα
παγωτά κ.α.

Top
hacklink al hd film izle php shell indir siber güvenlik blog Ankara evden eve nakliyat wordpress nulled themes