ΜΥΚΟΝΙΑΤΙΚΗ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ


H γαστρονομία ενός τόπου είναι στοιχείο συστατικό της πολιτιστικής
του εικόνας. H Mύκονος, εκτός από τη θάλασσα, τον ήλιο και τον
έρωτα που ενεργοποιούν και καλύπτουν πλείστες όσες αισθήσεις των
επισκεπτών της, διαθέτει κι έναν αξιόλογο πολ
ιτισμό
διατροφικών συνηθειών. 
Προϊόν σύνθεσης, δεδομένου ότι το νησί ήταν και είναι σταυροδρόμι
πολιτισμών. Kουζίνα χωρίς ψιμύθια γεύσης και μαγικά στολίσματα.
Έχει καθαρά και μυρωδάτα υλικά, προϊόντα άνυδρης γης, ψάρια καθαρής
θάλασσας. Tο ταξίδι της γεύσης βρίσκει το κρασί στο φλασκί, τα
ξινότυρα στο βόλτο, την κοπανιστή στην καστανιά, το θαλασσινό αλάτι
στο καυκί της καρύδας, τη μόστρα παξιμάδι αρτυσμένη μ’ έναν κόμπο
λάδι κι αλμυρό λιαστό μπελτέ…
Ο υπότιτλος «Ψηφίδες πολιτισμού» ανταποκρίνεται ακριβώς στο
περιεχόμενο. Ο κ. Ρουσουνέλος θυμάται τα παιδικά του χρόνια, τη
μητέρα του να μαγειρεύει στην γκαζιέρα, στο πίσω μέρος του μαγαζιού
τους, τα εδέσματα της επιβίωσης. Μια κουζινα του φτωχού νησιώτη που
στερείται το ηλεκτρικό και για πολλούς μήνες ζεί αποκομμένος δίχως
συγκοινωνίες και αγαθά εισαγόμενα από άλλους τόπους. 
Τι παράγει το νησί; Λαχανικά άνυδρα και υπερεύγευστα, κοχλιούς –
όπως λέν’ τα σαλιγκάρια. Αν έβρεχε, τότε θα’ χαν και μανιτάρια,
κάππαρη κι άγρια σπαράγγια. Σκάρους αλλά και γόπα, μαριδίτσα που
γίνεται γιαχνί, σαβόρο ή σύβραση για να φτουρήσουν και μουγγρί για
πηχτή. Τα αβγά τα έκαμαν ταραχτά, με τυροβολιά ή στη βουιδιά, στα
ξερά τουτέστιν κακά των βοοειδών, μια πατέντα της λαλάς του
συγγραφέως, της Δεσποινάρας. Γαλαχτιά και μόστρα κοπανιστή μας
περιγράφουν τον κύκλο από το γάλα στο φαμόζο μπλε τυρί του
νησιού.Καμιά γραφικότης ή λαϊκισμός. Ένα τίμιο πόνημα που εδράζεται
σε έρευνα και σε εργασία ετών.

Top