ΤΡΙΚΑΛΑ

Τα Τρίκαλα είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού που καλύπτει το βορειοδυτικό τμήμα της Θεσσαλίας. Από αρχαιοτάτων χρόνων, η στρατηγική της θέση την καθιέρωσε ως εμπορικό κόμβο μεταξύ Ηπείρου, Μακεδονίας και Στερεάς Ελλάδας.

Η σημερινή πόλη των Τρικάλων είναι χτισμένη στα ερείπια της αρχαίας Τρίκκης, στο μέσον του θεσσαλικού Κάμπου. Σύμφωνα με τη μυθολογία η πόλη πήρε το όνομά της από τη νύμφη Τρίκκης, κόρη του Πηνειού και προστάτιδα της υγείας. Με την πάροδο του χρόνου η ονομασία αυτή άλλαξε σε Τρίκαλα. Άλλοι μελετητές αποδίδουν το όνομα στο χαρακτηριστικό ορισμό της θεάς Αρτέμιδος ως «Τρίκαλος», που λατρευόταν στην περιοχή. Η πόλη υπήρξε επίσης γενέτειρα του πρώτου γιατρού της αρχαιότητας του Ασκληπιού, που πιθανολογείται ότι ήταν ο πρώτος βασιλιάς της προομηρικής πόλης. Ερείπια του Ασκληπείου, του τόπου λατρείας του, έχουν ανευρεθεί κοντά στη σημερινή κεντρική πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου. Το παρελθόν με μνημεία και κτίρια όλων των σημαντικών ιστορικών περιόδων, φτάνει μέχρι τις μέρες μας και αντικρίζει το παρόν, μίας πόλης ζωντανής και πολύβουης, ρομαντικής και κεφάτης, από όπου τίποτα δεν απουσιάζει.

Στη σύγχρονη μορφή τους, τα Τρίκαλα έχουν εξελιχθεί σε πρότυπο επαρχιακής πόλης, καλή ρυμοτομία με φαρδείς δρόμους, μεγάλες πλατείες και πεζόδρομους. Στη νότια είσοδο της πόλης η Ανατολή συναντά τη Δύση και το Κουρσούμ Τζαμί ή το Τζαμί του Οσμάν Σαχ συνυπάρχει με τις ορθόδοξες εκκλησίες. Χάρη στον εκπληκτικών διαστάσεων μολυβένιο θόλο και την τέλεια ακουστική του, το εντυπωσιακό τέμενος συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Ο ποταμός Ληθαίος ξεκινά από τα Αντιχάσια Όρη για να φτάσει στα Τρίκαλα, τέμνοντάς τα στα δύο. Μία βόλτα κατά μήκος του ποταμού επιβάλλεται. Οι καταπράσινες όχθες, οι αμυγδαλιές και οι πλάτανοι που πλαισιώνουν τον παραπόταμο του Πηνειού βάζουν ένα ακόμη λιθαράκι στην όμορφη εικόνα.

Πάμπολλες γέφυρες 10 στον αριθμό, και μία κεντρική τοξωτή, εκ Παρισίων, ενώνουν τα δύο αποκομμένα τμήματα της πόλης. Το γεγονός ότι τα Τρίκαλα είναι μία απόλυτα επίπεδη πόλη χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες καθώς γεωγραφικά τοποθετείται καταμεσής του Θεσσαλικού κάμπου επιτρέπει τη μετακίνηση με ποδήλατο.

ΒΑΡΟΥΣΙ: ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ “ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΣΑΚΑΦΛΙΑ”

Ένα παλιό ρεμπέτικο τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη λέει: «Στα Τρίκαλα, στα δυο στενά σκοτώσανε το Σακαφλιά». Το άσμα μιλά για εκείνον τον μεγάλο καζανόβα της πόλης που τάραζε θεούς και δαίμονες με τη συμπεριφορά του και αναστάτωνε τον γυναικείο πληθυσμό κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Λέγεται ότι του έστησαν καρτέρι και τον σκότωσαν στα στενά του Βαρουσίου, στην παλιά αρχοντογειτονιά. Ωστόσο η αλήθεια απέχει κατά πολύ, καθώς ο Σακαφλιάς πέθανε στη φυλακή. Αυτή η «θρυλική» πλέον μορφή χιλιοτραγουδήθηκε και αποθεώθηκε από τους ρεμπέτες με πρώτο διδάξαντα τον Τσιτσάνη, το δικηγόρο, που προτίμησε τις πενιές του μπουζουκιού από τις δικαστικές αίθουσες, κάνοντας τη γενέτειρά του γνωστή σε όλους.

Η λέξη Βαρούσι χρησιμοποιήθηκε σε ολόκληρη τη Βαλκανική χερσόνησο προσδιορίζοντας οικισμούς που αναπτύσσονταν στις παρυφές των κάστρων. Εδώ το Βαρούσι συνιστά το παλιό κομμάτι της πόλης που απλώνεται κάτω από το Βυζαντινό Φρούριο. Μέσα στα πλακόστρωτα σοκάκια, αρχοντικά του 17ου και 19ουαι. και παλιές εκκλησίες με σπάνιες τοιχογραφίες παρουσιάζουν ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Αρχικά ξύλο, πλίνθοι, σοβάς και καλαμιές έντυναν τα φτωχικά βαρουσιώτικα σπίτια, ώσπου δίπατα αρχοντικά, βαμμένα με έντονα χρώματα τα αντικατέστησαν και καθιέρωσαν τη συνοικία ως γειτονιάς αριστοκρατών.

Το Φρούριο χτισμένο κατά τους Κλασικούς χρόνους, επιδιορθώθηκε επί Ιουστινιανού. Το Ρολόϊ, στο εσωτερικό του φρουρίου, κατασκευάστηκε από τους Τούρκους τον 17οαι., ενώ το 1936 χτίστηκε νέο, ύψους 33μ., στα ερείπια του παλιού, αποτελώντας το σήμα κατατεθέν της πόλης. Επίσης, εντός του Φρουρίου βρίσκεται υπαίθριο θέατρο, που χρησιμοποιείται για συναυλίες κα παραστάσεις, εστιατόριο και καφετέρια.

ΜΑΝΑΒΙΚΑ

Τα Παλιά Μανάβικα, ήταν η Τρικαλινή γειτονιά των οίκων ανοχής. Η περιοχή των Μανάβικων συγκέντρωνε επισκέπτες από την ευρύτερη περιφέρεια, που αναζητούσαν τον αγοραίο έρωτα εκεί που τελειώνει ο παραδοσιακός οικισμός του Βαρουσίου.

Μετά το κλείσιμο των «σπιτιών», τα περιθώρια εκμετάλλευσης ήταν λιγοστά και η περιοχή επιλέχθηκε για τη στέγαση αποθηκών οπωρολαχανικών, στις οποίες οφείλει και το όνομά της. Κατά τη δεκαετία του ’80 πεζοδρομήθηκε και κρίθηκε διατηρητέα, αποκτώντας αξία. Από το πουθενά ξεφύτρωσαν ουζερί, ταβέρνες, πίστες και μπαράκια που σήμερα προσελκύουν κόσμο χάρης τον ευφάνταστο διάκοσμο και την παλιά αρχιτεκτονική τους. Παλιά ρεμπέτικα, λαϊκά και έντεχνα, ακολουθούν το μπουζούκι και αντηχούν στους δρόμους, θυμίζοντας ότι η πόλη είναι γενέτειρα σπουδαίων Ελλήνων λαϊκών «τροβαδούρων» (Τσιτσάνης, Μητροπάνος, Καλδάρας). Μουσικές σκηνές και παραδοσιακά εστιατόρια προσελκύουν τους φίλους της καλής ελληνικής μουσικής, αναλαμβάνοντας βέβαια και την ικανοποίηση του ουρανίσκου σερβίροντας στους θαμώνες τους εκλεκτούς μεζέδες στα κάρβουνα, χωριάτικο Τρικαλινό σουβλάκι, ποικιλίες αλλαντικών και τυριών που δένουν με το τσίπουρο και το ούζο.

Η πολυσύχναστη οδός Ακληπιού είναι το Α και το Ω της νυχτερινής διασκέδασης των Τρικάλων. Ο δρόμος που φέρει το όνομα του φημισμένου γιατρού της αρχαιότητας πεζοδρομήθηκε μεταπολεμικά κι έγινε τόπος περιπάτου και αναψυχής. Σήμερα, ο πεζόδρομος είναι γεμάτος με αμέτρητα bar, club, εστιατόρια.

Αν τα Μανάβικα είναι ο ναός του ελληνικού τραγουδιού, η Ασκληπιού είναι το μουσικό σταυροδρόμι που ικανοποιεί όλα τα γούστα.

Τα Τρίκαλα είναι μία πόλη ανθρώπινη, ακόρεστη και πλήρης. Είναι σε θέση να προσφέρει τα πάντα στον επισκέπτη!!!

Top