ΤΡΙΚΑΛΑ: ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΟΡΕΙΝΑ ΧΩΡΙΑ ΕΛΑΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΤΟΥΛΙ

Οι Δρυάδες, οι νύμφες που γεννιούνται μαζί με τα δέντρα στις δασοσκέπαστες πλαγιές του Κόζιακα και του Αυγού, χορεύουν στα δάση του Περτουλίου και της Ελάτης υμνώντας τη φύση, περιφέρονται τις νύχτες στα στενά σοκάκια του Νεραϊδοχωρίου και μαγεύουν τους ανυποψίαστους επισκέπτες.

Ελάτη, Περτούλι, Νεραϊδοχώρι. Η φυσική ακολουθία των τριών χωριών της νότιας Πίνδου συνιστά έναν  προορισμό. Ο φυσικός πλούτος της περιοχής, το τοπικό «χρώμα» και η ανεπιτήδευτη απλότητα των ανθρώπων, είναι  η μαγική συνταγή.

Το πέτρινο γεφύρι της Πύλης, ενώνει τα αντικριστά βουνά Ίταμο και Κόζιακα, που χωρίζει ο ποταμός Πορταϊκός, είναι το πρώτο που θα συναντήσετε από τα 16 σωζόμενα γεφύρια της περιοχής. Τα ξύλινα παγκάκια, ιδανικά για πίκνικ, δίνοντας δίνουν την ευκαιρία σε κατοίκους και επισκέπτες για ξεκούραση. Τα γεφύρια, εξαίρετα δείγματα λαϊκής παράδοσης, βρίσκονται φωλιασμένα μέσα σε σκοτεινά δάση και συνδέονται με «σκοτεινούς» θρύλους, εξάπτοντας τη φαντασία.

Όσο το υψόμετρο μεγαλώνει, το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο άγριο, με θεόρατους ορεινούς όγκους, έλατα και οξιές να προετοιμάζουν το έδαφος για την Ελάτη, το Περτούλι και το Νεραϊδοχώρι.

Η ονομασία και το τόπος μοιάζουν να είναι βγαλμένα από παραμύθι με νεράϊδες και ξωτικά που ξεπήδησαν από τη σφαίρα της φαντασίας, κάπου εκεί ανάμεσα στην ελατόφυτη πλαγιά και τα ρυάκια. Οι γερόντισσες εξακολουθούν να αποδίδουν την ονομασία του χωριού σε νεράϊδες που τη νύχτα έριχναν σφοντύλια στους αργαλειούς, για να υφαίνουν οι γυναίκες το πρωί. Ωστόσο, η πραγματικότητα απέχει κατά πολύ. Το χωριό αρχικά λεγόταν Βετερνίκ, όμως την οριστική ονομασία του την έλαβε λόγω της θέσης του, καθώς βρίσκεται ακριβώς κάτω από το βουνό Νεράϊδα, σε υψόμετρο 1.140μ. Λεγόταν και Χατζηπέτρειον, γιατί υπήρξε γενέτειρα του οπλαρχηγού του 1821, Χριστόδουλου Χατζηπέτρου. Χτισμένο σε μία καλυμμένη από έλατα πλαγιά αποτελεί ένα από τα γραφικότερα χωριά της Πίνδου με ιστορία και παράδοση χρόνων. Οι περίπου 300 «βουνίσιοι» μόνιμοι κάτοικοι, το καλοκαίρι αυξάνονται κατά πολύ.

Στην κεντρική πλατεία η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, χτισμένη το 1768 από πηλιορείτικες πλάκες, έχει να επιδείξει υπέροχες τοιχογραφίες.

Ονομαστές στην ευρύτερη περιοχή οι ταβέρνες για τα ψητά στα κάρβουνα και το φόρο τιμής που αποτίνουν στο κυνήγι, έχουν ένα ακόμη πλεονέκτημα: διακόσμηση που βασίζεται στο συνδυασμό πέτρας και ξύλου.

Το Περτούλι απέχει μόλις 4χλμ. από το Νεραϊδοχώρι.

Αμφιθεατρικά χτισμένο στη δυτική πλαγιά του όρους Φούρκα στα 1.090μ. υψόμετρο. Είναι ένα από τα πιο παλιά χωριά της Θεσσαλίας. Σπίτια με κόκκινες κεραμοσκεπές και πέτρινες στέγες απλώνονται και στις δύο πλευρές του δρόμου, περικυκλωμένα από τα βουνά Νεράϊδα, Κόζιακας, Αυγό και Λουπάτα. Το πρώτο πράγμα που βλέπει κανείς μπαίνοντας στο χωριό είναι τα πέτρινα κτίρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Σε αυτούς και γενικότερα στην εκμετάλλευση από το Αριστοτέλειο οφείλεται και το γεγονός ότι το δάσος του Περτουλίου είναι ένα από τα καλύτερα προστατευόμενα δάση ελάτης της χώρας με σπάνια είδη δέντρων.

Λιβάδια και πράσινα βοσκοτόπια όπου άλογα καλπάζουν, ελεύθερα, ρυάκια με γάργαρα νερά, λιμνούλες και ξέφωτα, ανακόπτουν την πράσινη πορεία του πυκνού ελατοδάσους. Το αλπικό τοπίο με τους αραιούς θάμνους και τα χαμηλά υδρόφιλα φυτά, γνωστό ως Περτουλιώτικα Λιβάδια, κάθε Μάιο φιλοξενεί το αντάμωμα των Σαρακατσαναίων, οι οποίοι αναβιώνουν έθιμα και το νομαδικό τρόπο ζωής του παρελθόντος.

Αν ο καιρός το επιτρέπει κάντε μια βόλτα στα δασικά μονοπάτια του Περτουλίου. Η περιοχή ενδείκνυται για ιππασία, τοξοβολία κλπ. μέχρις ότου καλυφθεί με χιόνι. Τότε αναλαμβάνει δράση το χιονοδρομικό κέντρο, σε απόσταση 3χλμ. από το Περτούλι. Πόλος έλξης για τους λάτρεις του χιονιού.

Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη, ο αέρας δροσερός και φρέσκος εισχωρεί στα πνευμόνια, δίνοντας μια πρωτόγνωρη αίσθηση.

Η διαδρομή καταπράσινη με βουνοκορφές, πλατάνια και έλατα να γίνονται προπομπός της Ελάτης, του μεγαλύτερου από τα χωριά της περιοχής. Γνωστή ως Τύρνα για τους ντόπιους, είναι χτισμένη σε υψόμετρο 900μ. στις πλαγιές του Κόζιακα και αποτελεί πλέον πασίγνωστο χειμερινό προορισμό.

Κατά μήκος του δασικού δρόμου γερόντισσες μπροστά από ξύλινους πάγκους επιδεικνύουν την παραγωγή των τοπικών συνεταιρισμών. Ρίγανη, χυλοπίτες, τραχανάς και μέλι από αγριολούλουδα του βουνού παρατάσσονται με τάξη στους πάγκους.

Στην αρχή του δρόμου που οδηγεί στο χωριό Βροντερό, μαγαζάκια με τοπικά παραδοσιακά προϊόντα εναλλάσσονται με τις παραδοσιακές ταβέρνες. Τα ταβερνάκια της Ελάτης συνιστούν έναν ακόμη ύμνο στο κυνήγι, αφού αγριογούρουνα και ζαρκάδια, μαγειρεμένα με όλους τους πιθανούς τρόπους είναι τα πρώτα πιάτα στον κατάλογο.

Top